Ковролін

Kowrolin (Wykładziny dywanowe)

Service description

Kowrolin (Wykładziny dywanowe)

Inny rodzaj pokryci podłogowych dla samochodów, który nabył w ostatnich latach szerokiego rozpowszechnienia to kobierce włókiennicze. One polepszają artystycznie-dekoracyjne załatwienie salonu, obniżają poziom zgiełku w samochodzie, posiadają właściwości ciepłochronne, stwarzają przytulność w samochodzie.

Do wyboru włókienniczego materiału kobiercowego trzeba podchodzić z uwzględnieniem dosyć ciężkich umów eksploatacji pokrycia podłogowego w samochodzie. Ono jest skłonne do znacznego znoszenia przy tarciu, działaniu światła, środowisk agresywnych, wody, pleśń i musi przeciwstawiać się temu działaniu. Pokrycie musi zachowywać swoje właściwości w szerokim interwale temperatur, mieć dobre właściwości ciepłochronne i niską masę, być niełatwopalnym. Z punktu widzenia technologiczności materiał musi lekko formować się, mieć adhezję do futrujących i impregnujących składów polimernych. Te i niektóre inne wymagania niekiedy nie jednoczą się, i dla ich zapewnienia przy produkcji kobierców uwzględniają właściwości polimerne surowca, właściwości sposobu wyrobu, wpływ struktury materiału, wysokość włosa i inne czynniki. 

Głównym gatunkiem surowca dla produkcji kobierców włókienniczych, wykorzystywanych jak podłogowe pokrycie w samochodzie, są włókna syntetyczne. Najszerzej zastosowują się teksturowane kręcone bezustanne nici z poliamidnych, poliestrowych i polipropylenowych włokien. One są przydatne dla jakiegokolwiek sposobu produkcji kobierców. Materiały kobiercowe, wyprodukowane z danych materiałów mają niedużą masę, dobre właściwości ciepłochronne i dźwiękoizolacyjne, wysoką wytrzymałość na zużycie. W wtenczas dla każdego tyou włókna są charakterystyczne i swoje właściwości: włokna poliamidne różnią się podniosłą wytrzymałością na zużycie i dobrze poddają się farbowaniu, poliestrowe – posiadają wysoką światłoodporność, polipropylenowe – niską gęstością. 

Tylko tkankowe kobierce prętkowe wytwarzają z zastosowaniem naturalnych wełnianych włókien. Te pokrycia są drogie i zastosowują się tylko w samochodach klasy wyższej. 

Za sposobem produkcji kobierce dzielią się na przeszyte (taftowe), tkankowe, igłoprzebijające, wiązano-przeszyte (malimo), trykotażowe, klejone. Wysokość włosa ma pierwotne znaczenie dla akustycznych, ciepłochronnych i innych eksploatacyjnych właściwości materiału kobiercowego. Najszerzej zastosowują się w budowaniu samochodów materiały z wysokością włosa (5+1) mm. Przy większej wysokości włos deformuje się, a przy mniejszej — kobierzec nie posiada potrzebnych właściwości ochronnych. Od odporności włosowego pokrycia do ścierania zależy eksploatacyjna długowieczność kobierca. W celu zapobiegania utworzeniu elektryczności statycznej, gnicia materiału i utworzenia pleśni pokrycia kobiercowe obrabiają preparatami antystatycznymi i antyseptycznymi. Poza tym, dla zapobiegania przedostawaniu się przez kobierzec wody, na jego stronę wywróconą nanoszą lateks albo inne pokrycie polimerne. Takie pokrycie wzmacnia włos kobierca i, poza tym, sprzyja utrzymaniu fizycznej struktury materiału w trakcie eksploatacji. Zażywanie objętościowo odformowanych kobiercowych pokryci podłogi samochodowej podwyższa jego właściwości estetyczne, polepsza akustykę w salonie. W celu dodawania kobiercom formoodporności na ich stronę wywróconą nanoszą polimer termoplastyczny – polietylen, zdolny przy nagrzewaniu do kształtowania. Naniesienie polietylenu wytwarza się za pomocą agregatu odrzutowego. Po nagrzewaniu powierzchnia pokrycia polimernego wyrównuje się za pomocą gładziarki, i w ostudzonym wyglądzie materiał zwija się do rolki. Najlepsze formowanie posiadają materiały kobiercowe z strukturą ruchliwą, w szczególności trykotażowe i nietkankowe różnego sposobu produkcji. Kształtowanie kobierca wytwarzają metodą tłoczenia przy ciśnieniu 0,6—0,7Mpa w ciągu 2 min po poprzednim rozgrzewaniu półproduktu w ciągu 2 min przy temperaturze 200— 220 °C. 

Dla chronienia kobierca włókienniczego od znoszenia i zabrudzenia w strefie kontaktu z odnóżami kierowcy i pasażerów doń przyspawują ochronną PCV-błonę albo sztuczną skórę z powierzchnią ciśnioną.

Przy przechowywaniu i ustawieniu kobierców trzeba czuwać nad tym, żeby nie stwarzały się fałdy, ponieważ one mogą doprowadzić do złomu materiałów i koniec końcem do ich obrażenia.

Taftowe (przeszyte) materiały kobiercowe z włosem pętlowym (TU 17-03-5—79) wytwarzają na wieloiglastych maszynach dla szycia. Dla wyrobu karkasa kobierca taftowego wykorzystują, z reguły, PCV nić błonową, która pozwala obniżyć gęstość powierzchni materiału. Włosową część kobierca taftowego wytwarzają z teksturowanej splotowej nici kapronowej. Materiał kobiercowy ma z jednej strony pokrycie polietylenowe i jest zdolny do kształtowania. Materiał produkują szerokością 109 i 85cm. Zależnie od masy włosa kobierzec wypuszcza się z gęstością powierzchni 935 i 1050 g/m2 przy wysokości włosa odpowiednio (8± 1) i (9 d= 1) mm. Materiał jest niełatwopalny.

Długotrwałe zażywanie materiału kobiercowego pokazało, że ukształtowane podłogowe pokrycia z tego materiału są formoodporne, mają odporność do znoszenia, lekko oczyszczają się od zabrudzeń.

Wiązano-przeszyte materiały kobiercowe (malimo) wytwarzają na bardzo szybkich maszynach przez pojednanie krawieckich i trykotażowych sposobów produkcji płótna (TU 17 RFSRR 58-9467—79). Pętlowy włos takiego kobierca jest z poliamidnej teksturowanej kompleksowej nici. W przeszytej podstawie wykorzystuje się nić poliestrowa. Wątek wytwarzają z aparatnej przędzy, która składa się z poliamidnego i miedzioamiacznych włókien. Wiązano-przeszyte kobierce produkują szerokością (230±3) cm. Gęstość powierzchni wiązano-przeszytego kobierca 1300—91 g/m, wysokość włosa — 4mm. Chociaż wskaźniki mocnościowe materiału kobiercowego nie normują się, on odpowiada potrzebnym wymaganiom i, poza tym, jest niełatwopalny, niehigroskopijny, posiada dostateczną wytrzymałość na zużycie. W wtenczas materiał nie jest bardzo pleśnioodporny wskutek obecności w wątce miedzioamiacznych włókien. Dlatego przy jego eksploatacji bardzo rzetelnie trzeba czuwać nad tym, żeby i sam kobierzec, i dno samochodu pod nim było suche. 

Wysokimi estetycznymi i eksploatacyjnymi właściwościami różnią się włosowe igłoprzebijające pokrycia kobiercowe (TU 17/29 ESRR 52-85), obrobione z wywróconej strony lateksem syntetycznym. Dla poprawy formowania pokrycia kobiercowego i w celu wykluczenia jego wodoprzepuszczalności na wywróconą stronę takiego kobierca nanoszą topiony polietylen. 

Dla wyrobu nietkankowego włosowego pokrycia kobiercowego zastosowuje się polipropylenowe włókno o różnej gęstości liniowej. Materiał wypuszcza się z gęstością powierzchni 900 ±63) i (1050 ±74) g/m. Ostatnie właściwości materiału dla wszystkich rodzajów są jednakowe:

Odpowiednio do wymagań budowania samochodów nietkankowe igłoprzebijające pokrycie kobiercowe posiada pleśnioodporność, jest niełatwopalny, jego barwa jest odporna do działania światła, wody, rozczynów mydlanych. Pokrycie kobiercowe może wypuszczać się o różnej szerokości, ale nie więcej niż (205±4) cm i dostarcza się w rolkach.

Przeszywne kobierce z rozcinanym włosem – Welur (TU 17 ESRR 508-83) składają się z karkasa — tkanki z polipropyleniwych nici błonowych — i włosa — poliamidnych teksturowanych kręconych nici. Wywrócona strona kobierca pokryta jest lateksem syntetycznym. Przy wyrobie pokrycia kobiercowego podłogi samochodowej z takiego materiału grani wykrojonych wyrobów trzeba mocno omiatać przez grań owerlokiem albo ręcznie, przędzą syntetyczną, żeby uniknąć obsypania. Szerokość zachwytu grani powinna być nie mniej 1cm. Końce nici trzeba mocno przymocowywać.

Igłoprzebijające bezszkieletowe pokrycia podłogi – Mistra (TU 17 ESRR 266-85) są podstawą nietkankową z melanzia syntetycznych, sztucznych i naturalnych włókien, przepojoną płynnym rozczynem zjednoczonym. Włosa taki kobierzec nie ma. Jak skład dla impregnowania wykorzystuje się wodna dyspersja polimerów zjednoczonych na podstawie termoplastycznych żywic albo kauczuków syntetycznych. Zawartość suchej pozostałości substancji zjednoczonej w materiale—18—28%. Materiał „Mistra” produkują dwuwarstwowym, marki 1 i 2, które różnią się składem i zawartością włókien i w wyniku tego niektórymi właściwościami. „Mistra-1” produkuje się kapronu i politereftalan etylenu w warstwie dekoracyjnej i kapronu, wiskozowego włókna i odnowionej wełny w warstwie dolnej, „Mistra-2” z kapronu, wiskozowego włókna i politereftalan etylenu w warstwie dekoracyjnej i tychże włókien z dodaniem odnowionej wełny w warstwie dolnej.